Oplegging bestuursverbod

Op vordering van de curator in het faillissement van een aantal bv's legt de rechtbank bij verstek een bestuursverbod op voor de duur van vijf jaar.

Martens q.q./Bestuurders van Tempowork Uitzend Groep B.V. en Tempowork B.V.

Omdat sprake is van een verstekvonnis, kan de griffier niet vaststellen wanneer het vonnis onherroepelijk is geworden. De rechtbank draagt de griffier daarom op het vonnis direct naar de KvK te sturen ter publicatie van de bestuursverboden.

Cerutti q.q./Direct en indirect bestuurder

Een curator spreekt de direct en indirect bestuurder van twee failliete vennootschappen aan, primair op grond van artikel 2:248 BW en subsidiair op grond van artikel 2:9 BW. Bestuurders weerleggen het bewijsvermoeden van artikel 2:248 lid 2 BW. Uit een adviesrapport van Hermes Advisory blijkt van andere oorzaken van de faillissementen dan kennelijk onbehoorlijk bestuur. Ook materieel hebben de bestuurders niet kennelijk onbehoorlijk of ernstig verwijtbaar gehandeld. Zij zijn dus ook niet aansprakelijk op grond van artikel 2:9 BW.

Drie (voormalig) bestuurders van De Rozenhof B.V./Leferink q.q.

Drie (voormalig) bestuurders van een failliete vennootschap die zich bezighield met wijkverpleging, zijn door de rechtbank aansprakelijk gehouden en zijn veroordeeld tot betaling van een voorschot van € 1 miljoen. Een van de bestuurders heeft een regeling getroffen met de curator, waarop zijn hoger beroep is geroyeerd. De andere twee bestuurders, een moeder en dochter, handhaven het hoger beroep. Het hof oordeelt dat de moeder aansprakelijk is op grond van artikel 2:248 BW. De deponeringsplicht is geschonden, maar ook materieel is sprake van onbehoorlijke taakvervulling die het faillissement heeft veroorzaakt. Uit onderzoeken van zorgverzekeraars blijkt namelijk van diverse onregelmatigheden, waardoor de zorgverzekeraars hebben geweigerd declaraties uit te betalen en betaalde declaraties hebben teruggevorderd. De bestuursperiode van de dochter valt grotendeels buiten de driejaarstermijn van lid 6 van artikel 2:248 BW. De dochter is wel aansprakelijk op grond van artikel 2:9 BW. Het hof matigt de aansprakelijkheid van de bestuurders op grond van artikel 2:248 lid 4 respectievelijk artikel 6:109 BW, omdat een groot deel van de in het faillissement ingediende vorderingen bestaat uit vorderingen van zorgverzekeraars. Die vorderingen zijn door de verzekeraars onvoldoende onderbouwd, terwijl de curator geen kritische vragen heeft gesteld over de vorderingen. Ook overigens roept de wijze waarop het faillissement wordt afgewikkeld vragen op. De aansprakelijkheid wordt gematigd tot € 200.000.

Asscher en Heerts als OK-functionarissen/FNV c.s. - Statutenwijziging van FNV door OK-functionarissen niet in strijd met artikel 11 EVRM en ILO-verdrag nr. 87

Twee OK-functionarissen verzoeken de OK om bij wijze van nadere onmiddellijke voorziening, primair, in afwijking van artikel 51 van de statuten van FNV te bepalen dat de OK-functionarissen bevoegd zijn een besluit te nemen tot het wijzigen van de statuten van FNV en dat ieder van hen bevoegd is de akte van statutenwijziging te doen verlijden. De OK wijst het verzoek toe. De omstandigheid dat de verzochte onmiddellijke voorziening afbreuk doet aan het statutaire en wettelijke recht van het ledenparlement om als algemene vergadering van de vereniging zelf te beslissen over een aanpassing van de statuten van FNV, weegt in de gegeven omstandigheden niet op tegen het door alle betrokkenen onderschreven belang van FNV bij de benoeming van een nieuw daadkrachtig bestuur. Dat geldt ook indien daarbij het door artikel 11 EVRM en het ILO-verdrag nr. 87 uitdrukkelijk beschermde, bijzondere karakter van FNV als vakvereniging wordt meegewogen. De van de onmiddellijke voorziening uitgaande beperking van de rechten van artikel 11 EVRM is bij wet voorzien (art. 2:349a lid 2 BW), geschiedt in het algemeen belang en is noodzakelijk in een democratische samenleving, waarbij is voldaan aan de eisen van subsidiariteit en proportionaliteit.

Climalevel Holding c.s./United Zero

Een DGA en een medeaandeelhouder verkopen een deel van hun belangen in een onderneming die zich bezighoudt met de installatie van warmte- en klimaatsystemen met als doel de onderneming verder te laten groeien. De koopovereenkomst wordt gesloten met een investeringsmaatschappij die actief is in de installatiebranche. Al snel na de koopovereenkomst ontstaat onenigheid over de nakoming van afspraken. De spanningen nemen verder toe als er acute liquiditeitsproblemen ontstaan bij de werkmaatschappijen en de onrust op de werkvloer toeneemt. Partijen stappen naar de OK met verzoeken tot uittreding, uitstoting en enquête. De OK oordeelt dat de investeerder ernstig is tekortgeschoten in haar verplichtingen en dat de verkopers door de gedragingen van de investeerder zodanig in hun rechten en belangen zijn geschaad, dat het voortduren van hun aandeelhouderschap in redelijkheid niet van hen kan worden gevergd. Het verzoek tot uittreding wordt toegewezen. De OK beslist voorts dat zij niet reeds in deze beschikking een deskundigenonderzoek voor de waardering van de aandelen gelast. In plaats daarvan stelt zij partijen in de gelegenheid te onderzoeken of de vertraging en de kosten die gepaard gaan met een deskundigenonderzoek vermeden kunnen worden door daarover onderling afspraken te maken.

Wanbeleid bij Oranjewoud en Strukton

Deze zaak betreft de tweede fase van de enquête naar het bestuur van Oranjewoud en Strukton. Sinds 2019 raakten deze vennootschappen in ernstige problemen door het handelen van Sanderink. Hij betrok de ondernemingen bij privéconflicten en handelde steeds eigenmachtiger. De governance verslechterde en het vertrouwen van commissarissen, accountants en banken verdween. Waarschuwingen over liquiditeit, verlieslatende projecten en interne beheersing werden structureel genegeerd. Bestuurders en commissarissen werden zonder overleg geschorst of ontslagen, wat de bestuurlijke stabiliteit verder ondermijnde. Accountant PwC beëindigde de samenwerking en banken stelden steeds strengere voorwaarden. De schorsing van Sanderink in maart 2023 bracht rust en stabiliteit binnen de organisaties. Na zijn vertrek verbeterden de governance, financiële controle en samenwerking aantoonbaar. Het onderzoeksverslag kwalificeert het handelen van Sanderink als wanbeleid en houdt hem daarvoor verantwoordelijk. De OK acht zijn terugkeer een reëel risico voor de continuïteit van Oranjewoud en Strukton, ontslaat hem daarom als bestuurder en handhaaft de overdracht van zijn aandelen voor vijf jaar om stabiliteit en continuïteit te waarborgen.

Aansprakelijkheid vereffenaar afgewezen

Deze zaak gaat over de aansprakelijkheid van de vereffenaar van een ontbonden rechtspersoon. Eisers houden gedaagden als vereffenaars aansprakelijk voor de schade die eisers stellen te hebben geleden. De rechtbank wijst de vorderingen van eisers in dit vonnis af omdat, kort gezegd, eisers niet duidelijk hebben gemaakt dat aan de vereisten voor aansprakelijkheid is voldaan.

Geen bestuurdersaansprakelijkheid wegens misbruik van faillissementsrecht

Een ex‑werknemer van PGV meent primair dat de indirecte bestuurder in privé aansprakelijk is, omdat een faillissementstoestand is gecreëerd om de arbeidsrechtelijke bescherming te ontnemen aan de werknemer. Het hof oordeelt dat van een Spaanse villa-situatie geen sprake is, omdat de verweten handelingen zien op bestuurshandelingen. Bestuurdersaansprakelijkheid is ook niet aan de orde. Daarvoor is allereerst noodzakelijk dat de vennootschap zelf misbruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid om het faillissement aan te vragen, maar de vennootschap verkeerde naar het oordeel van het hof in de (niet-geregisseerde) toestand van te hebben opgehouden met betalen.

Barthel q.q./Bestuurder en beleidsbepaler - Bestuurdersaansprakelijkheid en bestuursverbod. Met wenk

De rechtbank Den Haag stelt vast dat het bestuur van de gefailleerde vennootschap zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld, vanwege de schending van de boekhoudplicht, en dat aannemelijk is dat dit een belangrijke oorzaak is van het faillissement. De formeel bestuurder is aansprakelijk voor het faillissementstekort van de gefailleerde vennootschap en wordt veroordeeld tot betaling van een voorschot aan de faillissementsboedel. Daarnaast wordt aan de bestuurder een bestuursverbod voor de duur van vijf jaren opgelegd. De vorderingen die de curator heeft ingesteld tegen een andere persoon worden afgewezen. De rechtbank overweegt onder meer dat deze persoon niet kan worden gekwalificeerd als feitelijk beleidsbepaler in de zin van artikel 2:248 lid 7 BW. Elvan Ayerdem gaat in haar wenk in op de vraag hoe de overweging hierover van de rechtbank, onder verwijzing naar de wetsgeschiedenis, zich verhoudt tot het Red Dragon-arrest.