VEB c.s./SNS Reaal, SNS Bank en Propertize

De OK acht VEB c.s. en Stichting Beheer bevoegd tot het verzoeken van een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van SNS Reaal. VEB c.s. en Stichting Beheer zijn weliswaar onteigend en zij zijn daardoor geen aandeelhouder meer, maar de OK overweegt daaromtrent als volgt. Doel en strekking van het enquêterecht brengen mee dat aandeelhouders die niet langer voldoen aan de kapitaaleis van artikel 2:346 lid 1 aanhef en sub c BW ten gevolge van een gebeurtenis, waaromtrent zij stellen dat er gegronde redenen zijn om te twijfelen aan het beleid en de gang van zaken van de betrokken vennootschap en waarop hun enquêteverzoek mede betrekking heeft, in gevallen als het onderhavige bevoegd kunnen zijn tot het indienen van zodanig verzoek.

Fort Oranje/Keytech

Fort Oranje exploiteert een camping/recreatieterrein in de gemeente Zundert. X was in 2010 en daarvoor bestuurder van Fort Oranje. Behalve X zijn (indirect) bestuurder van Fort Oranje: XX (zoon van X) en Y (echtgenote van X). Keytech heeft in de periode van 8 augustus t/m 5 september 2011 zes facturen aan Fort Oranje gestuurd ten bedrage van in totaal € 47.746. De facturen betreffen de inzet van brandwachten in de periode van week 29 t/m 34 van 2011. Deze facturen zijn niet betaald. Keytech heeft Fort Oranje gedagvaard voor de Rechtbank Breda en onder meer gevorderd dat Fort Oranje wordt veroordeeld tot betaling van de openstaande facturen aan Keytech. De rechtbank stelde vast dat er tussen Keytech en Fort Oranje een mondelinge overeenkomst tot stand is gekomen. Fort Oranje heeft hoger beroep ingesteld bij het Hof ’s-Hertogenbosch. Het hof oordeelde, evenals eerder de rechtbank, dat aangenomen moet worden dat X zelfstandig bevoegd was om Fort Oranje te binden. Het beroep van Fort Oranje op vernietiging van de overeenkomst wegens een geestelijke stoornis bij X, werd ook in hoger beroep verworpen. Fort Oranje heeft bij dagvaarding cassatieberoep ingesteld tegen het voornoemde arrest van het hof. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep met toepassing van artikel 81 lid 1 RO. De Hoge Raad oordeelt dat de in het middel aangevoerde klachten niet tot cassatie kunnen leiden. Dit behoeft, gezien artikel 81 lid 1 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

Fort Oranje/Keytech

Fort Oranje exploiteert een camping/recreatieterrein in de gemeente Zundert. X was in 2010 en daarvoor bestuurder van Fort Oranje. Behalve X zijn (indirect) bestuurder van Fort Oranje: XX (zoon van X) en Y (echtgenote van X). Keytech heeft in de periode van 8 augustus t/m 5 september 2011 zes facturen aan Fort Oranje gestuurd ten bedrage van in totaal € 47.746. De facturen betreffen de inzet van brandwachten in de periode van week 29 t/m 34 van 2011. Deze facturen zijn niet betaald. Keytech heeft Fort Oranje gedagvaard voor de Rechtbank Breda en onder meer gevorderd dat Fort Oranje wordt veroordeeld tot betaling van de openstaande facturen aan Keytech. De rechtbank stelde vast dat er tussen Keytech en Fort Oranje een mondelinge overeenkomst tot stand is gekomen. Fort Oranje heeft hoger beroep ingesteld bij het Hof ’s-Hertogenbosch. Het hof oordeelde, evenals eerder de rechtbank, dat aangenomen moet worden dat X zelfstandig bevoegd was om Fort Oranje te binden. Het beroep van Fort Oranje op vernietiging van de overeenkomst wegens een geestelijke stoornis bij X, werd ook in hoger beroep verworpen. Fort Oranje heeft bij dagvaarding cassatieberoep ingesteld tegen het voornoemde arrest van het hof. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep met toepassing van artikel 81 lid 1 RO. De Hoge Raad oordeelt dat de in het middel aangevoerde klachten niet tot cassatie kunnen leiden. Dit behoeft, gezien artikel 81 lid 1 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

Bestuurdersaansprakelijkheid. In deze procedure vorderen een aantal consultants dat de bestuurders van Etric B.V. (welk bedrijf zich bezighield met consultancy) hoofdelijk veroordeeld worden tot betaling van onbetaald gelaten facturen van de consultants. Een overeenkomst met Riro Ventures gaf Etirc B.V. het recht op vergoeding voor consultancywerkzaamheden. Het hof stelt vast dat dat Etirc B.V. voor haar inkomsten geheel afhankelijk was van betalingen door Riro Ventures, terwijl eveneens vaststaat dat Etirc B.V. vanaf een zeker moment niet meer aan Riro Ventures heeft gefactureerd en haar vorderingen op Riro Ventures niet meer heeft geïnd, hoewel er geen reden was om aan te nemen dat Riro Ventures niet meer tot betaling in staat was. Gelet op deze (en andere) omstandigheden vindt het hof dat de handelwijze van bestuurders als een onbehoorlijke taakvervulling dient te worden beschouwd, waarvan hen een persoonlijk ernstig verwijt valt te maken omdat zij een gang van zaken hebben bewerkstelligd of toegelaten waardoor, naar zij redelijkerwijs behoorden te begrijpen, bestaande verplichtingen van Etirc B.V. niet (langer) konden worden nagekomen en Etirc B.V. voor de daardoor ontstane schade van de consultants evenmin verhaal zou bieden. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep en de Hoge Raad volgt deze conclusie.

Bestuurdersaansprakelijkheid. In deze procedure vorderen een aantal consultants dat de bestuurders van Etric B.V. (welk bedrijf zich bezighield met consultancy) hoofdelijk veroordeeld worden tot betaling van onbetaald gelaten facturen van de consultants. Een overeenkomst met Riro Ventures gaf Etirc B.V. het recht op vergoeding voor consultancywerkzaamheden. Het hof stelt vast dat dat Etirc B.V. voor haar inkomsten geheel afhankelijk was van betalingen door Riro Ventures, terwijl eveneens vaststaat dat Etirc B.V. vanaf een zeker moment niet meer aan Riro Ventures heeft gefactureerd en haar vorderingen op Riro Ventures niet meer heeft geïnd, hoewel er geen reden was om aan te nemen dat Riro Ventures niet meer tot betaling in staat was. Gelet op deze (en andere) omstandigheden vindt het hof dat de handelwijze van bestuurders als een onbehoorlijke taakvervulling dient te worden beschouwd, waarvan hen een persoonlijk ernstig verwijt valt te maken omdat zij een gang van zaken hebben bewerkstelligd of toegelaten waardoor, naar zij redelijkerwijs behoorden te begrijpen, bestaande verplichtingen van Etirc B.V. niet (langer) konden worden nagekomen en Etirc B.V. voor de daardoor ontstane schade van de consultants evenmin verhaal zou bieden. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep en de Hoge Raad volgt deze conclusie.

Stichting Beheer SNS Reaal/SNS Reaal c.s.

De Staat vordert toestemming van de rechtbank om in deze procedure partij te mogen worden aan de zijde van SNS. De rechtbank beslist in dit vonnis dat de Staat zich inderdaad mag voegen aan de zijde van SNS. De rechtbank verwijst naar HR 28 maart 2014, ECLI:NL:HR:2014:768 en overweegt dat sprake is van het voor voeging op grond van artikel 217 Rv vereiste voldoende belang, indien de partij die voeging vordert nadelige gevolgen kan ondervinden van een uitkomst van de procedure die ongunstig is voor de partij aan wier zijde zij zich voegt. Beide partijen gaan ervan uit dat de door de Staat aan Stichting Beheer te betalen schadeloosstelling hoger zal zijn als in deze procedure vast komt te staan dat de door de obligaties belichaamde vorderingen geen achtergestelde vorderingen zijn. Dat is een nadeel voor de Staat, dat zich voordoet als SNS in het ongelijk wordt gesteld. Dat de Staat door de onteigening als rechtsopvolger van Stichting Beheer zelf schuldeiser van SNS is geworden, is onvoldoende om dat nadeel weg te nemen. De vordering van de Staat tot voeging aan de zijde van SNS is zodoende toewijsbaar.

SNCU

Van een onderneming die zich niet gehouden heeft aan cao-bepalingen is de inschrijving in het handelsregister doorgehaald. Een stichting die naleving van de cao controleert vordert jegens de ex-bestuurders het nabetalen van de werknemers die te weinig betaald zijn en van het betalen tot de forfaitaire schadevergoeding die voortvloeit uit de overtredingen. De rechter oordeelt dat niet in te zien valt waarom enkele jaren na het beëindigen van de onderneming alsnog een vordering ingesteld zou kunnen worden tegen de ex-bestuurders welke strekt tot nakoming door de onderneming van een algemeen verbindend verklaarde cao. De schadevergoeding wordt wel toegewezen omdat het niet naleven van een cao per definitie leidt tot een ernstig persoonlijk verwijt.

Eisers hebben een overeenkomst gesloten met gedaagde waarmee eisers recht krijgen op provisie over de omzet uit overeenkomsten die gedaagde met behulp van eisers sluit. Een zusteronderneming van de eisers neemt de bedrijfsarts van de gedaagde over en hierdoor raakt gedaagde haar opdrachten uit de bemiddelingsovereenkomst kwijt. Gedaagde weigert de provisie over deze opdrachten te betalen. Eisers wisten als bemiddelaars dat de bedrijfsarts erg belangrijk was voor de opdrachtgevers. Doordat de directeur van zowel eisers als de zusteronderneming van deze kennis gebruik heeft gemaakt door de bedrijfsarts over te nemen, is er sprake van een dusdanige tekortkoming in de nakoming van de bemiddelingsovereenkomst dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat gedaagde provisie moet betalen.

Ballast Nedam Parking B.V.

BNP heeft een samenwerkingsovereenkomst gesloten met MPS tot het oprichten van een vof. MPS gaat echter failliet. De curatoren verkopen alle activa en activiteiten van (onder meer) MPS aan Eiseres. Eiseres vordert in kort geding onder meer dat BNP bevolen wordt om een deel van de administratie van de vennootschap over te leggen. De voorzieningenrechter overweegt dat ook in het onderhavige geval geldt dat voortzetting van de vennootschap met diens rechtsopvolger slechts aan de orde is, indien dat tussen de vennoten is overeengekomen. In casu is daar echter geen sprake van. Eiseres is derhalve geen vennoot van de vennootschap geworden, zodat zij geen rechten kan ontlenen aan de vennootschapsovereenkomst of de door haar gestelde hoedanigheid van vennoot.

Atropa/Curator

Schuldeiser in faillissement stelt de curator q.q. en pro se aansprakelijk op de grond dat zij geen betaling in het faillissement ontvangt. In het faillissement heeft de curator, samen met onder meer de bank en de Ontvanger, de activa verkocht aan een externe partij. De koopsom voor die activa is daarbij bepaald op het bedrag dat is vereist om aan de preferente schuldeisers 80% en aan de concurrente schuldeisers 40% van hun schuldvorderingen te betalen. Aan deze verkoop hebben ook de indirect aandeelhouders van de vennootschap meegewerkt. Een aan een van deze aandeelhouders gelieerde vennootschap – Atropa – heeft een vordering ingediend ter verificatie voor een bedrag van circa € 950.000. Na betwisting door de curator is deze vordering in een renvooiprocedure alsnog door het hof toegekend. De curator heeft de afrekening van de koopsom en de uitkering aan schuldeisers echter plaats doen vinden, zonder dat met de vordering van Atropa rekening is gehouden. Aangezien in rechte is vast komen te staan dat Atropa geen afstand heeft gedaan van haar rechten (zij was – kort gezegd – immers zelf géén partij bij de koopovereenkomst), had de curator met de vordering van Atropa rekening moeten houden. Atropa was de enige schuldeiser die geen aanspraak maakte op een uitkering op basis van de regeling tot betalen van de schuldeisers. Volgens Atropa is dit in strijd met beginsel paritas creditorum, artikel 3:277 BW en het systeem van de Faillissementswet. De rechtbank wijst onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 16 december 2011 (ECLI:NL:HR:2011:BU4204, Prakke/Gips) de vordering toe en acht de curator zowel q.q. als pro se aansprakelijk.