Robiniahoutplantages

Geïntimeerden hebben via AWB Adviesgroep meerdere overeenkomsten gesloten met Green Horizon met het oog op het beleggen in Robinia-houtplantages, waarvan appellant aandeelhouder en bestuurder was. Na het faillissement van Green Horizon spreken geïntimeerden appellant aan. De rechtbank acht appellant, als bestuurder van Green Horizon, persoonlijk aansprakelijk, omdat de beleggingsonderneming ten onrechte de indruk heeft gewekt dat zij over een definitieve vergunning van de AFM beschikte en de bestuurder onvoldoende heeft betwist dat de beleggingen niet daadwerkelijk zijn verricht. Het hof bekrachtigt het bestreden vonnis van de rechtbank.

Upper Brook Companies, LIA/Palint

De rechtbank wijst het verzoek ex artikel 2:298 BW tot ontslag van de bestuurders van stichting Palint en het treffen van voorlopige voorzieningen af. De rechtbank overweegt dat dergelijke maatregelen slechts dan kunnen en mogen worden toegepast wanneer over de ontoelaatbaarheid van de gewraakte gedragingen van de bestuurder(s) redelijkerwijs geen verschil van mening mag bestaan. Gezien de onduidelijkheid over de bevoegdheid van de diverse facties die zeggenschap binnen LIA claimen en de rechtsgeldigheid van de door die facties genomen besluiten tot ontslag en benoeming van bestuurders van de Upper Brook Companies, kan niet met vrucht worden geoordeeld dat het handelen van de bestuurders van Palint zonder meer strijdig is met de belangen van de investeerders en dus met de statuten van Palint. Nu evenmin is gebleken dat het gewraakte handelen van de bestuurders van Palint evident strijdig is met de wet en/of wanbeheer oplevert, bestaat ook geen, althans niet voldoende, grond voor de door de Upper Brook Companies en LIA verzochte schorsing en ontslag van de bestuurders van Palint, noch voor het treffen van de verzochte voorlopige voorzieningen.

Bestuurdersaansprakelijkheid. In deze procedure vorderen een aantal consultants dat de bestuurders van Etric B.V. (welk bedrijf zich bezighield met consultancy) hoofdelijk veroordeeld worden tot betaling van onbetaald gelaten facturen van de consultants. Een overeenkomst met Riro Ventures gaf Etirc B.V. het recht op vergoeding voor consultancywerkzaamheden. Het hof stelt vast dat dat Etirc B.V. voor haar inkomsten geheel afhankelijk was van betalingen door Riro Ventures, terwijl eveneens vaststaat dat Etirc B.V. vanaf een zeker moment niet meer aan Riro Ventures heeft gefactureerd en haar vorderingen op Riro Ventures niet meer heeft geïnd, hoewel er geen reden was om aan te nemen dat Riro Ventures niet meer tot betaling in staat was. Gelet op deze (en andere) omstandigheden vindt het hof dat de handelwijze van bestuurders als een onbehoorlijke taakvervulling dient te worden beschouwd, waarvan hen een persoonlijk ernstig verwijt valt te maken omdat zij een gang van zaken hebben bewerkstelligd of toegelaten waardoor, naar zij redelijkerwijs behoorden te begrijpen, bestaande verplichtingen van Etirc B.V. niet (langer) konden worden nagekomen en Etirc B.V. voor de daardoor ontstane schade van de consultants evenmin verhaal zou bieden. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep en de Hoge Raad volgt deze conclusie.

Bestuurdersaansprakelijkheid. In deze procedure vorderen een aantal consultants dat de bestuurders van Etric B.V. (welk bedrijf zich bezighield met consultancy) hoofdelijk veroordeeld worden tot betaling van onbetaald gelaten facturen van de consultants. Een overeenkomst met Riro Ventures gaf Etirc B.V. het recht op vergoeding voor consultancywerkzaamheden. Het hof stelt vast dat dat Etirc B.V. voor haar inkomsten geheel afhankelijk was van betalingen door Riro Ventures, terwijl eveneens vaststaat dat Etirc B.V. vanaf een zeker moment niet meer aan Riro Ventures heeft gefactureerd en haar vorderingen op Riro Ventures niet meer heeft geïnd, hoewel er geen reden was om aan te nemen dat Riro Ventures niet meer tot betaling in staat was. Gelet op deze (en andere) omstandigheden vindt het hof dat de handelwijze van bestuurders als een onbehoorlijke taakvervulling dient te worden beschouwd, waarvan hen een persoonlijk ernstig verwijt valt te maken omdat zij een gang van zaken hebben bewerkstelligd of toegelaten waardoor, naar zij redelijkerwijs behoorden te begrijpen, bestaande verplichtingen van Etirc B.V. niet (langer) konden worden nagekomen en Etirc B.V. voor de daardoor ontstane schade van de consultants evenmin verhaal zou bieden. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep en de Hoge Raad volgt deze conclusie.

Fort Oranje/Keytech

Fort Oranje exploiteert een camping/recreatieterrein in de gemeente Zundert. X was in 2010 en daarvoor bestuurder van Fort Oranje. Behalve X zijn (indirect) bestuurder van Fort Oranje: XX (zoon van X) en Y (echtgenote van X). Keytech heeft in de periode van 8 augustus t/m 5 september 2011 zes facturen aan Fort Oranje gestuurd ten bedrage van in totaal € 47.746. De facturen betreffen de inzet van brandwachten in de periode van week 29 t/m 34 van 2011. Deze facturen zijn niet betaald. Keytech heeft Fort Oranje gedagvaard voor de Rechtbank Breda en onder meer gevorderd dat Fort Oranje wordt veroordeeld tot betaling van de openstaande facturen aan Keytech. De rechtbank stelde vast dat er tussen Keytech en Fort Oranje een mondelinge overeenkomst tot stand is gekomen. Fort Oranje heeft hoger beroep ingesteld bij het Hof ’s-Hertogenbosch. Het hof oordeelde, evenals eerder de rechtbank, dat aangenomen moet worden dat X zelfstandig bevoegd was om Fort Oranje te binden. Het beroep van Fort Oranje op vernietiging van de overeenkomst wegens een geestelijke stoornis bij X, werd ook in hoger beroep verworpen. Fort Oranje heeft bij dagvaarding cassatieberoep ingesteld tegen het voornoemde arrest van het hof. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep met toepassing van artikel 81 lid 1 RO. De Hoge Raad oordeelt dat de in het middel aangevoerde klachten niet tot cassatie kunnen leiden. Dit behoeft, gezien artikel 81 lid 1 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

Fort Oranje/Keytech

Fort Oranje exploiteert een camping/recreatieterrein in de gemeente Zundert. X was in 2010 en daarvoor bestuurder van Fort Oranje. Behalve X zijn (indirect) bestuurder van Fort Oranje: XX (zoon van X) en Y (echtgenote van X). Keytech heeft in de periode van 8 augustus t/m 5 september 2011 zes facturen aan Fort Oranje gestuurd ten bedrage van in totaal € 47.746. De facturen betreffen de inzet van brandwachten in de periode van week 29 t/m 34 van 2011. Deze facturen zijn niet betaald. Keytech heeft Fort Oranje gedagvaard voor de Rechtbank Breda en onder meer gevorderd dat Fort Oranje wordt veroordeeld tot betaling van de openstaande facturen aan Keytech. De rechtbank stelde vast dat er tussen Keytech en Fort Oranje een mondelinge overeenkomst tot stand is gekomen. Fort Oranje heeft hoger beroep ingesteld bij het Hof ’s-Hertogenbosch. Het hof oordeelde, evenals eerder de rechtbank, dat aangenomen moet worden dat X zelfstandig bevoegd was om Fort Oranje te binden. Het beroep van Fort Oranje op vernietiging van de overeenkomst wegens een geestelijke stoornis bij X, werd ook in hoger beroep verworpen. Fort Oranje heeft bij dagvaarding cassatieberoep ingesteld tegen het voornoemde arrest van het hof. De conclusie van A-G Timmerman strekt tot verwerping van het cassatieberoep met toepassing van artikel 81 lid 1 RO. De Hoge Raad oordeelt dat de in het middel aangevoerde klachten niet tot cassatie kunnen leiden. Dit behoeft, gezien artikel 81 lid 1 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

Stichting Beheer SNS Reaal/SNS Reaal c.s.

De Staat vordert toestemming van de rechtbank om in deze procedure partij te mogen worden aan de zijde van SNS. De rechtbank beslist in dit vonnis dat de Staat zich inderdaad mag voegen aan de zijde van SNS. De rechtbank verwijst naar HR 28 maart 2014, ECLI:NL:HR:2014:768 en overweegt dat sprake is van het voor voeging op grond van artikel 217 Rv vereiste voldoende belang, indien de partij die voeging vordert nadelige gevolgen kan ondervinden van een uitkomst van de procedure die ongunstig is voor de partij aan wier zijde zij zich voegt. Beide partijen gaan ervan uit dat de door de Staat aan Stichting Beheer te betalen schadeloosstelling hoger zal zijn als in deze procedure vast komt te staan dat de door de obligaties belichaamde vorderingen geen achtergestelde vorderingen zijn. Dat is een nadeel voor de Staat, dat zich voordoet als SNS in het ongelijk wordt gesteld. Dat de Staat door de onteigening als rechtsopvolger van Stichting Beheer zelf schuldeiser van SNS is geworden, is onvoldoende om dat nadeel weg te nemen. De vordering van de Staat tot voeging aan de zijde van SNS is zodoende toewijsbaar.

SNCU

Van een onderneming die zich niet gehouden heeft aan cao-bepalingen is de inschrijving in het handelsregister doorgehaald. Een stichting die naleving van de cao controleert vordert jegens de ex-bestuurders het nabetalen van de werknemers die te weinig betaald zijn en van het betalen tot de forfaitaire schadevergoeding die voortvloeit uit de overtredingen. De rechter oordeelt dat niet in te zien valt waarom enkele jaren na het beëindigen van de onderneming alsnog een vordering ingesteld zou kunnen worden tegen de ex-bestuurders welke strekt tot nakoming door de onderneming van een algemeen verbindend verklaarde cao. De schadevergoeding wordt wel toegewezen omdat het niet naleven van een cao per definitie leidt tot een ernstig persoonlijk verwijt.

Eisers hebben een overeenkomst gesloten met gedaagde waarmee eisers recht krijgen op provisie over de omzet uit overeenkomsten die gedaagde met behulp van eisers sluit. Een zusteronderneming van de eisers neemt de bedrijfsarts van de gedaagde over en hierdoor raakt gedaagde haar opdrachten uit de bemiddelingsovereenkomst kwijt. Gedaagde weigert de provisie over deze opdrachten te betalen. Eisers wisten als bemiddelaars dat de bedrijfsarts erg belangrijk was voor de opdrachtgevers. Doordat de directeur van zowel eisers als de zusteronderneming van deze kennis gebruik heeft gemaakt door de bedrijfsarts over te nemen, is er sprake van een dusdanige tekortkoming in de nakoming van de bemiddelingsovereenkomst dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat gedaagde provisie moet betalen.

Bribus

Bedrijf X is failliet gegaan nadat – kort gezegd – haar enige opdrachtgever besloot om zelf de opdrachten uit te voeren. De curator beweert dat bestuurders van X wisten dan wel behoorden te weten dat de opdrachtenstroom zou uitvallen en dat daarom gedane winst- en agio-uitkeringen vernietigd horen te worden. De bestuurders en aandeelhouders van X stellen, als gedaagden, dat ten tijde van de uitkeringen helemaal niet duidelijk was dat de opdrachtenstroom zou ophouden. Er waren exclusiviteitsafspraken. De rechter stelt vast dat de curator niet voldaan heeft aan haar stelplicht omdat deze de stellingen van de gedaagden slechts in algemene bewoordingen betwist, dat de curator niet voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de uitkeringen een belangrijke oorzaak zijn van het faillissement en dat onvoldoende is gesteld dat bij de uitkeringen het faillissement en het tekort met een redelijke mate van waarschijnlijkheid waren te voorzien.